Mont-Real recibiunos con choiva e despídenos con choiva, o cal non é problema por o metro funciona coma unha cidade baixo a terra, e cando as condicións climáticas non son apropiadas, pois lévate a museos, teatros, restaurantes, museos, e incluso deixate en moitos hoteis da cidade. Os días que pasamos souberon a pouco pois esta é unha cidade moi agradable, e máis nesta época do ano. O máis recomendable do que vimos foi o Écomusée Du Fier Monde deicado ó pasado industrial e á clase obreira quebequesa, concretamente do quartier centro-sud de Montreal. Este museo está nos baños públicos de estilo arquitectónico art-decó, e conserva a estructura orixinal, ubicando as exposicións na zona dos vestiarios na primeira e segunda pranta. Artistas locais e historiadores, e os propios habitantes da zona son os verdadeiros promotores de este museo. Nesta ocasión, fíxose unha exposición á empresa de galletas Viau que estivera ubicada na Rúa Ontario ata fai ben pouco, á inauguración acudiron antigos empregados, que fixeron seu esta obra artística. Realmente un lugar fantástico. A parte diso, xa vos podedes imaxinar, os parques con esquíos, a xente moi agradable e francófona (72% dos mont-realeses falan este idioma, aínda que se defenden xenial en inglés) e moita vida cultural (librerías, teatros, concertos, cines, máis de trinta museos -moitos deles gratuítos- e moito apoio público). Visitamos o Museo de Arte Contemporánea de Montreal , e alí acordeime da etapa de Gloria Moure dirixindo o CGAC, que aínda que con críticas ó seu traballo, permitiu que coñecéramos a autores como Vik Muniz (hoxe no museo había un catálogo do CGAC dunha exposición deste home), Christian Boltanski, ou Ana Mendieta. Agora intenta retomarse o traballo feito, pero creo que sempre chegaremos ou moi cedo ou moi tarde. Sempre nos quedará Québec!
